مقالات مباحثه‌ای- نقادی

مقالات مباحثه‌­ای- نقادی

مقالات مباحثه­‌ای گهگاه در مورد موضوعات چالشی منتشر می­‌شوند؛ موضوعاتی که دیدگاه­‌های متفاوت و گاه متعارضی درباره آنها وجود دارد. مقالات بحث و گفتگو به طور گسترده برای متخصصان در جامعه تحقیقاتی و سیاست­گذاری منتشر می­‌شود. ساختار این گونه مقالات به موضوع بستگی دارد، بنابراین نمی­‌توان قالب از قبل طراحی شده برای این سبک مقالات داشت. با این حال، رایج­‌ترین طرح کلی مقالات مباحثه­‌ای شامل موارد زیر است:

  • مقدمه

  • انواع ادعاها، و استدلالات و شواهد آنها – عمدتاً با نام بردن از مکاتب فکری و اندیشمندان مربوطه

  • استدلال های مقابل

  • نتیجه گیری

ساختار استدلالی می تواند مبتنی بر الگوهای برهان تولمین، برهان راجریان، و استدلال کلاسیک یا ارسطویی ارائه شود. انتخاب هر یک از این استدلال­‌ها بستگی به موقعیت و مخاطب مقالات دارد.

روش استدلال ارسطویی یا کلاسیک

این نوع ساختار را می­‌توان ساختار استاندارد این نوع مقالات دانست. شما با مقدمه‌­ای از بحث و بیان اندیشه خود در مورد موضوع شروع می‌کنید، سپس دیدگاه مخالف را مورد خطاب قرار می‌دهید و نقطه به نقطه آن را رد می‌کنید، در ادامه اندیشه خود را در قالب یک نظر منسجم با همه ابعاد لازم ارائه می‌­دهید، سپس استدلال‌هایی را می‌نویسید که ثابت می‌کند حق با شماست و با نتیجه‌گیری پایان می‌دهید.

روش استدلال راجری

استدلال راجری برای زمانی است که شما تمامی دیدگاه­‌ها حول موضوع را می­‌شناسید و می­‌توانید همگی را توامان پوشش دهید. شما می‌­توانید دیدگاه­‌های مختلف را درک کرده و با یکدیگر آتشی دهید و وفاق و اجماعی بین آنها ایجاد کنید. در این صورت، ابتدا نظرات مخالف را معرفی کنید، مزایا و معایب آنها را فهرست کنید، تصدیق کنید که هر دیدگاهی مزایای خود را دارد، اما دیدگاهی برتر از نظر خود را تببین کنید، سپس تمام شواهد را در راستای تایید آن دیدگاه، تجزیه و تحلیل کنید و توصیه‌های خود را ارائه دهید.

روش استدلال تولمین

اگر ترجیح می­‌دهید صرفاً یکی از چندین ادعای متضارب را انتخاب کنید و در اعماق آن کنکاش کنید، می‌­توانید از این مدل استفاده کنید. این روش، هر استدلال را مشتکل از شش بخش می­‌داند: ادعا، دلایل، حکم (نتیجه‌­گیری)، پشتوانه، شرایطی که ادعا تحت آن شرایط برقرار است، و شرایطی که ادعا تحت آن شرایط برقرار نیست. بنابراین، استدلال اصلی خود را معرفی کنید – که می­‌تواند ناظر بر یک واقعیت، یک تعریف، یک رابطه علّی و معلولی، یک ارزش یا یک سیاست باشد- حقایق و شواهد پشتیبان (مبنا) برای استدلال خود بیابید، سپس پیوند بین استدلال و شواهد و نیز با حکم (نتیجه­‌گیری) را نشان دهید، در نهایت با شواهد مکمل (پشتیبان) از آن حمایت کنید. همچنین بپذیرید که شرایطی وجود دارد که ادعای شما درست نیست و آن شرایط عدم برقراری استدلال خود را تبیین کنید. در نهایت از دیدگاه معتبر دیگر (واجد شرایط)، به دیدگاه‌های مخالف بپردازید (ابطال).