نوع مقاله: مطالعه موردی

نویسندگان

1 پژوهشگر حوزه سیاستگذاری کشاورزی، دانشجوی کارشناسی ارشد رشته معارف اسلامی و مدیریت دولتی و سیاستگذاری عمومی دانشگاه امام صادق (ع).

2 پژوهشگر هسته سیاست کشاورزی مرکز رشد دانشگاه امام صادق (ع)، دانش آموخته کارشناسی ارشد معارف اسلامی و مدیریت دولتی و سیاست گذاری عمومی دانشگاه امام صادق (ع)

3 دانشجوی دکتری مدیریت دولتی و پژوهشگر مرکز رشد دانشگاه امام صادق (ع)

چکیده

کشاورزی، به عنوان عرصه ای علمی، همانند دیگر عرصه های زندگی اجتماعی نیازمند رویکردهای برنامه ریزی مناسبی است که، ضمن توجه به مصالح ملی، نگرشی فضایی به ظرفیت های منطقه ای داشته باشد تا، علاوه بر توسعۀ اقتصادی، مانع بروز عدم تعادل های منطقه ای و بی عدالتی گردد؛ چراکه بی عدالتی موجبات تضعیف قوام اجتماعی را فراهم می کند. آمایش سرزمین، که از رویکردهای برنامه ریزی فضایی محسوب می شود، مدعی توجه به رشد استعدادهای منطقه ای و رفع بی تعادلی است. اما در اینکه چه تصوری از عدالت دارد و در مبانی خود کفایت نظری و شفافیت دارد یا نه جای سؤال است. در این پژوهش، با روش موردکاوی کیفی، آمایش سرزمین از منظر عناصر ماهوی عدالت تحلیل و ابهام های آن درخصوص عدالت بیان می شود. خط مشی گذارانِ عرصۀ کشاورزی که دغدغۀ عدالت دارند باید از این ابهام ها و سؤالات آگاه باشند.

کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله [English]

Territorial Planning Policy in Agriculture Sector; Justice Oriented Critics

نویسندگان [English]

  • Ali Reza Jannesary 1
  • Morteza Teimourian 2
  • Mohammad Sadiq Torabzadeh 3

1 Researcher of Agricultural Policy Field; MSc. Student, Imam Sadiq University

2 Researcher of Agricultural Policy Group of Roushd Center of Imam Sadiq University; MSc. Graduated, Imam Sadiq University

3 Ph.D. Student of Public Administration & Researcher of Rushd Center of Imam Sadiq (A.S) University

چکیده [English]

Agriculture as an academic field, like the other majors of social life, needs appropriate planning approaches based on a spatial perspective into regional capacities as much as national interests. Therefore, in addition to economic growth, spatial  perspective prohibits regional imbalance and injustice because the emergence of injustice weakens social stability. As one of the approaches in spatial planning, territorial planning considers growth of regional potentials to remove imbalance. But, its perception of justice as well as its theoretical sufficiency and clarity are subject to vagueness. This research, by qualitative research method, analyzes territorial planning from the perspective of essential elements of justice, showing how it suffers from some vagueness about justice. So, agricultural policy-makers should beware of these vague questions concerning justice.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Territorial Planning
  • Agriculture
  • Justice
  • Balance
  • Potential