دانشگاه صنعتی شریف (پژوهشکده سیاستگذاری) ناشر: پژوهشکده سیاستگذاری دانشگاه صنعتی شریف سیاست نامه علم و فناوری 2476-7220 16 2 2026 06 22 Designing a Model of New Communication Technologies Considering the Role of Digital Entrepreneurship in Kermanshah Province طراحی مدل فناوری‌های نوین ارتباطی با توجه به نقش کارآفرینی دیجیتال استان کرمانشاه 23938 FA معصومه آینه دانشجوی دکترا، گروه مدیریت وکارآفرینی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران 0000-0002-6380-8790 مهدی حسین پور استادیار گروه کارآفرینی، دانشکده فناوری های راهبردی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران 0000-0002-6800-402X Journal Article 2025 04 05 Modern communication technologies have created unprecedented opportunities for digital entrepreneurship by establishing digital platforms and can serve as a driving force for economic and social development in Kermanshah Province. This study aims to design a model of modern communication technologies and the role of digital entrepreneurship in Kermanshah Province, using a mixed-method approach and grounded theory methodology. Data were collected through semi-structured interviews with 11 individuals, including managers of online businesses, professors in information technology engineering, technology management, and entrepreneurship departments in Kermanshah Province, and analyzed using the Strauss and Corbin method. The findings indicate that causal factors include (powerful networks for digital life, etc.); intervening factors include (strong foundations of the digital world, etc.); contextual factors include (opening doors to capital for growth, etc.); the core phenomenon includes (modern communication technologies considering the role of digital entrepreneurship); strategies include (intelligent processes with advanced technologies, etc.); and outcomes include (improving efficiency by reducing costs, etc.), all of which play a key role in this model. By leveraging technologies such as the Internet of Things (IoT), artificial intelligence (AI), and blockchain, Kermanshah Province can address challenges in areas such as agriculture, industry, and tourism, while creating new opportunities for entrepreneurs. فناوری‌های نوین ارتباطی با ایجاد بسترهای دیجیتال، فرصت‌های بی‌سابقه‌ای برای کارآفرینی دیجیتال فراهم کرده‌اند و می‌توانند به عنوان موتور محرکه توسعه اقتصادی و اجتماعی در استان کرمانشاه عمل کنند. این پژوهش با هدف طراحی مدل فناوری‌های نوین ارتباطی و نقش کارآفرینی دیجیتال در استان کرمانشاه، با رویکرد آمیخته و روش داده‌بنیاد انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با 11 نفر از مدیران کسب‌وکارهای آنلاین، اساتید رشته‌های مهندسی فناوری اطلاعات، مدیریت فناوری و اساتید گروه کارآفرینی استان کرمانشاه جمع‌آوری و با روش استراوس و کوربین تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که عوامل علی شامل (شبکه‌های قدرتمند برای زندگی دیجیتال و ...)؛ عوامل مداخله گر شامل (پایه‌های قدرتمند دنیای دیجیتال و ...)، عوامل زمینه ای شامل(گشودن درهای سرمایه برای رشد و ...)؛ پدیده محوری شامل (فناوری‌های نوین ارتباطی با توجه به نقش کارآفرینی دیجیتال)؛ راهبردها شامل (فرآیندهای هوشمند با فناوری‌های پیشرفته و ...)؛ پیامدها شامل(بهبود کارایی با کاهش هزینه‌ها و ...) می باشد. نقش کلیدی در این مدل دارند. با بهره‌گیری از فناوری‌هایی مانند اینترنت اشیا، هوش مصنوعی و بلاکچین، استان کرمانشاه می‌تواند چالش‌های حوزه‌هایی مانند کشاورزی، صنعت و گردشگری را کاهش داده و فرصت‌های جدیدی برای کارآفرینان ایجاد کند.

دانشگاه صنعتی شریف (پژوهشکده سیاستگذاری) ناشر: پژوهشکده سیاستگذاری دانشگاه صنعتی شریف سیاست نامه علم و فناوری 2476-7220 16 2 2026 06 22 Artificial Intelligence and Brand Engagement: The Moderating Role of Digital Knowledge in Emerging Markets هوش مصنوعی و تعامل با برند: نقش تعدیل‌گر دانش دیجیتال در بازارهای نوظهور 24105 FA مهدی فاتح راد عضو هیئت علمی پژوهشکده سیاست‌گذاری شریف، دانشگاه صنعتی شریف، تهران، ایران. ایمان قاسمی همدانی دکتری بازاریابی، گروه مدیریت بازرگانی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران محمدرضا قطا دانشجوی کارشناسی ارشد علوم شناختی، موسسه آموزش عالی علوم شناختی، تهران، ایران Journal Article 2025 09 19 This research investigates the influence of Artificial Intelligence (AI) on Brand Engagement (BE) in emerging markets, focusing specifically on Iran. The study analyzes the roles of System Performance Expectation (SPE), Human Behavior Recognition/Identification (HBRA), AI Understanding/Perception (IQA), and Adaptive Portfolio Strategy (AIS). Furthermore, it evaluates Digital Knowledge (DK) as a moderating variable. Data were collected from 386 active users of financial digital platforms (e.g., Aap, DigiPay) and brand-focused platforms (e.g., Digikala, Snapp) in major Iranian cities using a 5-point Likert questionnaire. The data was analyzed via Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM) in SmartPLS 3, following a stratified cluster sampling method. The validated results indicate that SPE has a significant and positive effect on both HBRA and IQA. HBRA positively influences IQA, AIS, and BE. IQA significantly enhances BE, yet its effect on AIS is found to be negative and negligible. Importantly, Digital Knowledge (DK) positively moderates the relationship between HBRA and IQA, but has no significant moderating effect on the relationship between HBRA and BE. This study underscores the critical importance of system transparency and digital literacy, providing a vital framework for managers operating in emerging markets. هدف این پژوهش بررسی تأثیر هوش مصنوعی بر تعامل با برند (BE) در بازارهای نوظهور با تمرکز بر ایران است. مطالعه به تحلیل نقش متغیرهای انتظارات از عملکرد سیستم (SPE)، شناسایی رفتار انسانی (HBRA)، درک از هوش مصنوعی (IQA ) و راهبرد تطبیقی پرتفوی (AIS) پرداخته و دانش دیجیتال (DK) را به‌عنوان متغیر تعدیل‌گر ارزیابی می‌کند. داده‌ها از ۳۸۶ کاربر فعال پلتفرم‌های دیجیتال مالی (مانند آپ، دیجی‌پی) و برندمحور (مانند دیجی‌کالا، اسنپ) در شهرهای بزرگ ایران با پرسشنامه لیکرت ۵ درجه‌ای جمع‌آوری و با مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) در نرم‌افزار SmartPLS 3 تحلیل شد. نمونه‌گیری به‌صورت خوشه‌ای طبقه‌بندی‌شده بود و ابزار با بررسی روایی و پایایی اعتبارسنجی شد. نتایج پژوهش نشان داد که انتظارات از عملکرد سیستم (SPE) تأثیر مثبت و معناداری بر شناسایی رفتار انسانی (HBRA) و درک از هوش مصنوعی دارد. همچنین، شناسایی رفتار انسانی (HBRA) به‌طور مثبت بر درک از هوش مصنوعی (AI)، راهبرد تطبیقی پرتفوی (AIS) و تعامل با برند (BE) اثر می‌گذارد. درک از هوش مصنوعی تعامل با برند را تقویت می‌کند، اما تأثیر آن بر راهبرد تطبیقی پرتفوی (AIS) منفی و ناچیز است. دانش دیجیتال (DK) رابطه بین شناسایی رفتار انسانی (HBRA) و درک از هوش مصنوعی را به‌طور مثبت تعدیل می‌کند، اما تأثیری بر رابطه بین شناسایی رفتار انسانی (HBRA) و تعامل با برند (BE) ندارد. این مطالعه بر اهمیت شفافیت سیستم و سواد دیجیتال تأکید دارد و چارچوبی برای مدیران در بازارهای نوظهور ارائه می‌دهد.

دانشگاه صنعتی شریف (پژوهشکده سیاستگذاری) ناشر: پژوهشکده سیاستگذاری دانشگاه صنعتی شریف سیاست نامه علم و فناوری 2476-7220 16 2 2026 06 22 Convergence of Biological and Digital Advancements in the Evolution of the Concept of Technological Transhumanism همگرایی پیشرفت‌های زیستی و دیجیتال در تکامل مفهوم فراانسانیت فناورانه 24025 FA الهه خیری Tehran. Tehranpars , 182 avenue سپهر قاضی نوری مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران Journal Article 2025 09 08 Technological transhumanism is a movement that has emerged at the intersection of biological and digital advancements, aiming to enhance human capabilities and overcome their limitations through technology. This concept has undergone significant transformations over the years, encompassing various meanings. Utilizing a four-stage systematic review method, this research examines the historical evolution of the concept across three eras: the Enlightenment, the Industrial Revolution, and the Digital Age. An analysis of 31 scholarly and historical articles reveals that the Enlightenment, with its emphasis on perfectibility and rationality; the Industrial Revolution, with mechanization and the emergence of enhancement technologies; and the Digital Age, with the convergence of biotechnology (such as genetic engineering) and digital technologies (such as artificial intelligence and brain-computer interfaces), have all contributed to the definition and development of technological transhumanism. Since 2005, with the contributions of Bostrom and advancements in digital technologies—alongside their gradual alignment with biotechnologies—the convergence of these two fields has fostered hybrid perspectives. This has redefined the future human as a bio-digital being and posits that overcoming biological limitations and improving future human life lies in this technological convergence. This convergence, which reflects a maturation and deeper understanding of the complexities of human enhancement, is now regarded as the dominant and prevalent perspective in contemporary research. فراانسانیت فناورانه جنبشی است که برای ارتقای قابلیت‌های انسانی و رفع محدودیت‌های او از طریق فناوری، در تقاطع پیشرفت‌های زیستی و دیجیتال شکل گرفته است. این مفهوم در طول سالیان متمادی دستخوش تغییرات قرار گرفته و معانی متفاوتی را شامل شده‌است، این پژوهش با بهره‌گیری از روش مرور سیستماتیک چهار مرحله‌ای، تکامل تاریخی این مفهوم را در سه دوره روشنگری، انقلاب صنعتی و عصر دیجیتال بررسی می‌کند. تحلیل 31 مقاله علمی و تاریخی نشان می‌دهد که دوره روشنگری با تأکید بر کمال‌پذیری و عقلانیت، انقلاب صنعتی با مکانیزه‌سازی و ظهور فناوری‌های ارتقادهنده و عصر دیجیتال با همگرایی زیست‌فناوری (مانند مهندسی ژنتیک) و فناوری‌های دیجیتال (مانند هوش مصنوعی و رابط‌های مغز-رایانه) به تعریف و توسعه فراانسانیت فناورانه کمک کرده‌اند. از سال 2005 و با ورود بوستروم و پیشرفت فناوری‌های دیجیتال و تراز شدن تدریجی این پیشرفت ها با فناوری‌های زیستی، همگرایی این دو حوزه، دیدگاه‌های ترکیبی را تقویت کرده و انسان آینده را به‌عنوان موجودی زیست‌دیجیتال بازتعریف نموده است و راه غلبه بر محدودیت های بیولوژیکی و بهبود زندگی انسان آینده را در این همگرایی فناورانه میداند. این همگرایی که نشان‌دهنده بلوغ و درک عمیق‌تر از پیچیدگی‌های ارتقای انسانی است، امروزه به عنوان دیدگاه غالب و رایج در پژوهش‌ها به شمار میرود.

دانشگاه صنعتی شریف (پژوهشکده سیاستگذاری) ناشر: پژوهشکده سیاستگذاری دانشگاه صنعتی شریف سیاست نامه علم و فناوری 2476-7220 16 2 2026 06 22 Evaluating pharmaceutical policies in Iran; A case study of the pharmaceutical assistance plan ارزیابی سیاست‌های دارویی در ایران؛ مطالعه موردی طرح ‌دارویاری 24158 FA علی خواجه نائینی استادیار سیاستگذاری عمومی دانشگاه علامه طباطبائی فائز دین پرست دانشیار علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی حامد جعفری دانشجوی دکتری سیاستگذاری عمومی دانشگاه تهران Journal Article 2025 08 17 Medicine is considered one of the strategic items in any country. A large part of raw materials and some medicines are imported into our country. In recent years, sanctions have been a factor in serious restrictions on financial transactions, severe exchange rate fluctuations and a significant increase in the inflation rate. In this regard, the allocation of government currency to basic goods, especially medicines, was implemented with the aim of controlling prices. The pharmaceutical plan reviewed these policies.<br /><br />Methodology: Conducting in-depth interviews with experts and stakeholders in the field of medicine, including policymakers in the parliament, insurance, the Food and Drug Administration, the Human Medicines Industry Owners Syndicate, the Pharmaceutical Manufacturers Syndicate and universities, their opinions were examined. The results were analyzed qualitatively and using the content analysis method.<br /><br />Findings: This study examines the drug plan in four dimensions: process evaluation, outcome evaluation, cost-benefit evaluation, and impact evaluation. The main themes, including "method of formulation and implementation", "stakeholder participation in formulation", effects such as "people's access to drugs", "impact on drug shortages", "eliminating reverse smuggling", "increasing drugs covered by insurance", etc., were examined and evaluated. Conclusion: The items of problem identification and expert studies of the plan, eliminating reverse smuggling, increasing drugs covered by insurance, reducing drug shortages, targeting drug subsidies, preventing waste of foreign exchange resources, preventing rent and eliminating corruption, and in the cost-benefit dimension, it was positive, and in the items of stakeholder participation in formulating the plan, success in implementation, political and financial support, maintaining stability of out-of-pocket payments, and accelerating the payment of insurance debt for drugs, it was negative. Similarly, further research is needed on the issues of using the best solution, people's access to medicine, modifying consumption patterns, reducing induced avoidance, and social justice. دارو یکی از اقلام استراتژیک در هر کشوری محسوب می‌شود. بخش زیادی از مواد اولیه و برخی داروها به کشور ما وارد می‌شود. در سال‌های اخیر، تحریم‌ها به‌عنوان عاملی مؤثر در محدودیت‌های جدی تبادلات مالی، نوسانات شدید نرخ ارز و افزایش قابل‌توجه نرخ تورم بوده است. در این راستا، تخصیص ارز دولتی به کالاهای اساسی، به‌خصوص دارو، با هدف کنترل قیمت‌ها پیاده‌سازی شد. طرح ‌دارویاری در این سیاست‌ها بازنگری کرد. این مطالعه به ارزیابی سیاست ‌دارویاری پرداخته و در نهایت چارچوبی برای اصلاح آن ارائه می‌دهد.<br /><br />روش‌شناسی: اجرای مصاحبه عمیق با خبرگان و ذی‌نفعان در حوزه دارو شامل صاحب‌نظران در حوزه سیاست‌گذاری در مجلس، بیمه، سازمان غذا و دارو، سندیکای صاحبان صنایع داروهای انسانی، سندیکای تولیدکنندگان مواد دارویی و دانشگاه‌ها، نظرات ایشان مورد بررسی قرار گرفت. نتایج به‌صورت کیفی و با روش تحلیل مضمون تحلیل شد.<br /><br />یافته‌ها: این پژوهش طرح ‌دارویاری را در چهار بعد ارزیابی فرایند، ارزیابی نتایج، ارزیابی هزینه فایده و ارزیابی تأثیرات مورد بررسی قرار می‌دهد. مضامین اصلی از جمله «شیوه تدوین و اجرا»، «مشارکت ذی‌نفعان در تدوین» اثراتی همچون «دسترسی مردم به دارو»، «تأثیر بر کمبود‌های دارویی» «رفع قاچاق معکوس»، «افزایش داروهای تحت پوشش بیمه» و... مورد بررسی و ارزیابی قرار گرفت.<br /><br />نتیجه‌گیری: گویه‌های شناخت مسئله و مطالعات کارشناسی طرح، رفع قاچاق معکوس ، افزایش داروهای تحت پوشش بیمه، کاهش کمبودهای دارویی، هدفمند سازی یارانه دارو، جلوگیری از هدر رفت منابع ارزی، جلوگیری از رانت ورفع زمینه فساد، و در بعد هزینه فایده دارای به صورت مثبت و در گویه‌های مشارکت ذی‌نفعان در تدوین طرح، موفقیت در اجرا، پشتیبانی سیاسی و مالی، ثابت ماندن پرداخت از جیب، تسریع در پرداخت بدهی بیمه به دارو به صورت منفی بوده است. همین‌طور در گویه‌های استفاده از بهترین راه حل، دسترسی مردم به دارو، اصلاح الگوی مصرف و کاهش تفاضای القایی و عدالت اجتماعی نیاز به بررسی‌های بیش‌تری است.

دانشگاه صنعتی شریف (پژوهشکده سیاستگذاری) ناشر: پژوهشکده سیاستگذاری دانشگاه صنعتی شریف سیاست نامه علم و فناوری 2476-7220 16 2 2026 06 22 The Impact of Preferential Trade Agreements on Countries’ Participation in Global Value Chains: The Role of Depth and Content تأثیر موافقت‌نامه‌های تجارت ترجیحی بر مشارکت کشورها در زنجیره‌های ارزش جهانی: نقش عمق و محتوا 24072 FA نجم الدین یزدی پژوهشگر ارشد پژوهشکده سیاستگذاری دانشگاه صنعتی شریف 0000-0002-7160-5205 فاطمه صفار پژوهشگر پژوهشکده سیاستگذاری دانشگاه شریف محمد صادق صارمی عضو هیات علمی پژوهشکده مطالعات فناوری 0000-0002-3596-8885 Journal Article 2025 09 24 In recent decades, the expansion of global value chains (GVCs) and the proliferation of preferential trade agreements (PTAs) have had a significant impact on the global economy. These agreements not only reduce trade barriers and facilitate countries’ participation in global value chains, but also provide mechanisms for improving economic governance and domestic policy frameworks. However, the central question remains: how do the depth and content of these agreements influence the extent of countries’ integration into global value chains? This study adopts a qualitative–exploratory approach, employing a systematic literature review based on the Scopus database. Within this framework, key studies were identified and additional relevant papers were collected through the snowball sampling method. Following a two-stage screening process, the initial pool of 32 papers was narrowed down to 10 core studies. Screening was conducted based on language (English), thematic relevance, and conceptual alignment with the research question. The extracted themes were organized into three conceptual categories: (1) content dimensions of trade agreements, (2) indicators of depth and diversity, and (3) implications for global value chains. The findings indicate that the deeper the trade agreements, the stronger their impact on enhancing trade within global value chains. This effect is particularly pronounced in developing countries, where opportunities for specialization within specific segments of the chain are greater. The results suggest that deep agreements can not only accelerate integration into global production networks but also improve countries’ positions within the value chain. Nevertheless, such agreements may impose constraints on domestic policy autonomy. For developing countries such as Iran, these findings carry a clear message: it is not merely the number of agreements that matters, but their content and the precision of their commitments—factors that play a decisive role in the strategic success of integration into global value chains. در دهه‌های اخیر، توسعه‌ی زنجیره‌های ارزش جهانی و گسترش موافقت‌نامه‌های تجارت ترجیحی اثر قابل توجهی بر اقتصاد جهانی داشته‌اند. این موافقت‌نامه‌ها علاوه بر کاهش موانع تجاری و تسهیل مشارکت کشورها در زنجیره ارزش جهانی، سازوکاری برای بهبود حکمرانی اقتصادی و سیاست‌های داخلی فراهم می‌کنند. با این حال، پرسش اصلی آن است که عمق و محتوای این موافقت‌نامه‌ها چگونه بر میزان ادغام کشورها در زنجیره‌های ارزش جهانی اثرگذار است. این پژوهش بر پایه‌ی رویکرد کیفی ـ اکتشافی و با بهره‌گیری از مرور نظام‌مند ادبیات علمی در پایگاه داده اسکوپوس طراحی شده است. در این چارچوب، مطالعات کلیدی شناسایی و با روش گلوله‌برفی مقالات تکمیلی مرتبط افزوده شدند، و در نهایت طی دو مرحله پالایش، از ۳۲ اثر اولیه به ۱۰ اثر اصلی رسیدند. غربالگری مقالات بر اساس زبان (انگلیسی)، حوزه موضوعی و ارتباط با پرسش پژوهش انجام شد و مضامین اصلی استخراج و در سه دسته مفهومی «ابعاد محتوایی موافقت‌نامه‌ها»، «شاخص‌های عمق و تنوع» و «پیامدها برای زنجیره ارزش جهانی» سازمان‌دهی شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که هرچه موافقت‌نامه‌ها عمیق‌تر باشند، اثر آن‌ها بر افزایش تجارت در زنجیره‌های ارزش جهانی چشمگیرتر است. این اثر به‌ویژه در کشورهای در حال توسعه که امکان تخصص‌گرایی در بخش‌های خاص زنجیره را دارند، پررنگ‌تر است. بر اساس نتایج، موافقت‌نامه‌های عمیق می‌توانند نه تنها به ادغام سریع‌تر در شبکه‌های تولید جهانی کمک کنند، بلکه جایگاه کشورها را نیز در زنجیره ارزش بهبود بخشند. با این حال، این موافقت‌نامه‌ها ممکن است محدودیت‌هایی را برای سیاست‌های داخلی کشورها ایجاد کنند. این یافته‌ها برای کشورهای در حال توسعه از جمله ایران پیام روشنی دارند: صرفاً افزایش تعداد موافقت‌نامه‌ها کافی نیست، بلکه محتوای آن‌ها و میزان تعهدات صریح و دقیق نقش تعیین‌کننده‌ای در موفقیت راهبردی ادغام در زنجیره ارزش جهانی دارد.

دانشگاه صنعتی شریف (پژوهشکده سیاستگذاری) ناشر: پژوهشکده سیاستگذاری دانشگاه صنعتی شریف سیاست نامه علم و فناوری 2476-7220 16 2 2026 06 22 Digital transformation, for better or worse: a critical multi-level research agenda تحول دیجیتال، خوب یا بد: یک دستور کار پژوهشی انتقادی و چندسطحی 23985 FA محمد نثاری دکتری مدیریت فناوری، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی 0009-0000-6843-9544 مصطفی صفدری رنجبر دانشیار دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه تهران (پردیس فارابی) Journal Article 2025 06 23 For better or worse, digital technologies are reshaping everything, from customer behaviors and expectations to organizational and manufacturing systems, business models, markets, and ultimately society. To understand this overarching transformation, this paper extends the previous literature which has focused mostly on the organizational level by developing a multi-level research agenda for digital transformation (DT). In this regard, we propose an extended definition of DT as “a socioeconomic change across individuals, organizations, ecosystems, and societies that are shaped by the adoption and utilization of digital technologies.” We suggest four lenses to interpret the DT phenomenon: individuals (utilizing and adopting digital technologies), organizations (strategizing and coordinating both internal and external transformation), ecosystems (harnessing digital technologies in governance and co-producing value propositions), and geopolitical frameworks (regulating the environments in which individuals and organizations are embedded). Based on these lenses, we build a multi-level research agenda at the intersection between the bright and dark sides of DT and introduce the PIAI framework, which captures a process of perception, interpretation, and action that ultimately leads to possible impact. The PIAI framework identifies a critical research agenda consisting of a non-exhaustive list of topics that can assist researchers to deepen their understanding of the DT phenomenon and provide guidance to managers and policymakers when making strategic decisions that seek to shape and guide the DT. چه خوب یا بد، فناوری‌های دیجیتال در حال تغییر همه چیز هستند، از رفتارها و انتظارات مشتریان گرفته تا سیستم‌های سازمانی و تولید، مدل‌های کسب‌وکار، بازارها و در نهایت جامعه. برای درک این تحولات کلی، مقاله پیش رو ادبیات موجود را که عمدتاً بر سطح سازمانی تمرکز داشته است، گسترش داده و یک برنامه پژوهشی چندسطحی را برای تحول دیجیتال توسعه می‌دهد. در این راستا، ما یک تعریف گسترش‌یافته از تحول دیجیتال را به عنوان "تغییر اجتماعی- اقتصادی در سطح افراد، سازمان‌ها، زیست بوم ها و جوامع که تحت تأثیر پذیرش و استفاده از فناوری‌های دیجیتال شکل می‌گیرد" پیشنهاد می‌کنیم. ما چهار لنز را برای تفسیر پدیده تحول دیجیتال ارائه می‌دهیم: افراد (استفاده و پذیرش فناوری‌های دیجیتال)، سازمان‌ها (استراتژی‌سازی و هماهنگی تحول داخلی و خارجی)، زیست بوم ها (استفاده از فناوری‌های دیجیتال در حکمرانی و خلق مشترک ارزش) و چارچوب‌های وابسته به جغرافیای سیاسی (تنظیم محیط‌هایی که افراد و سازمان‌ها در آن قرار دارند). بر اساس لنزهای ذکر شده، ما یک دستور کار پژوهشی چندسطحی در تلاقی بین جنبه‌های مثبت و منفی تحول دیجیتال ایجاد کرده و در ادامه چارچوب PIAI را معرفی می‌کنیم. این چارچوب فرآیند ادراک، تفسیر و اقدام را که در نهایت به تأثیر ممکن منجر می‌شود، در بر می‌گیرد. چارچوب PIAI یک برنامه پژوهشی انتقادی را شناسایی می‌کند که شامل فهرستی غیرجامع از موضوعاتی است که می‌تواند به محققان کمک کند تا درک عمیق‌تری از پدیده تحول دیجتال پیدا کنند و همچنین مدیران و سیاست‌گذارانی را که به دنبال شکل‌دهی و هدایت تحول دیجیتال هستند را در اتخاذ تصمیمات راهبردی راهنمایی کند.