دانشگاه صنعتی شریف (پژوهشکده سیاستگذاری)
ناشر: پژوهشکده سیاستگذاری دانشگاه صنعتی شریفسیاست نامه علم و فناوری2476-722012420221222Challenges of International Student Recruitment Agencies in Iranچالشهای فعالیت مؤسسات جذب دانشجویان بینالمللی در ایران16523113FAحمزهحاجی عباسیدانشجوی مرکز تحقیقات سیاست علمی کشورJournal Article20220526In recent years, recruiting international students has become a strategic issue. International students have social, economic, political, cultural, and scientific benefits, and they improve the quality of higher education. Leading countries create the conditions for attracting and retaining students and talent by aligning and cohering policies, increasing actors, and establishing institutions. "Recruitment agencies" are one of these players. These agencies have a large network in various countries and are familiar with the higher education systems of the destination countries, providing useful information to future students and assisting them in selecting the appropriate university. They also assist the university in attracting qualified applicants. While increasing international student recruitment is the goal of higher education in Iran, the capacity of institutions for recruiting students has been underutilized, and their activity has been fraught with difficulties. This research aimed to identify the challenges of recruitment agency activities in Iran. Using the "thematic analysis" method, we discovered twelve challenges categorized into four categories: structural challenges (lack of appropriate policies and laws; lack of sufficient actors; multiple decision makers); contextual challenges (economic, cultural, and social); procedural challenges (incorrect executive procedures; incompetence of executive actors; misconduct and corruption in recruitment processes); and also content challenges (linguistic barriers; limited and low-quality educational programs; limited international cooperation). Finally, solutions and policy recommendations for better utilizing the recruiting institutions' capacities were presented.در دهه اخیر، جذب دانشجویان بینالمللی در دنیا به موضوعی راهبردی تبدیلشده است. حضور دانشجویان بینالمللی در یک کشور منافع اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و علمی به همراه دارد و به کیفیت آموزش عالی آن کمک میکند. سیاستهای جذب دانشجویان بینالمللی شامل سیاستهای مهاجرتی و سیاستهای آموزش عالی است، کشورهای پیشرو و موفق، با ایجاد همسویی و انسجام میان این سیاستها، افزایش بازیگران و ایجاد نهادهای لازم و ضروری، شرایط بهتر جذب دانشجویان را فراهم کردهاند. یکی از بازیگران حوزه جذب دانشجویان بینالمللی، مؤسسات جذب هستند. این مؤسسات با داشتن شبکه گستردهای از روابط در کشورهای مختلف و همچنین آشنایی با نظامهای آموزش عالی کشورهای مقصد، اطلاعات مفیدی را به متقاضیان ارائه داده و در انتخاب دانشگاه مناسب به آنها کمک میکنند. همچنین در جذب تعداد بالایی از متقاضیان که کیفیت تحصیلی قابل قبولی دارند به نظام آموزش عالی کمک میکنند. در سالهای اخیر، هدف سیاستهای کلان آموزش عالی در ایران، جذب تعداد زیاد دانشجویان بینالمللی بوده است اما از ظرفیت مؤسسات جذب دانشجو برای دستیابی به این هدف بهخوبی استفادهنشده و فعالیت آنها با چالشهایی همراه بوده است. این پژوهش با هدف شناسایی چالشهای فعالیت مؤسسات جذب در ایران با استفاده از روش «تحلیل مضمون» صورت گرفت و دوازده چالش در چهار دسته چالشهای ساختاری (نبود سیاستها و قوانین مناسب، عدم وجود بازیگران کافی، تعدد مراجع تصمیمگیری)، چالشهای زمینهای (اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی)، چالشهای فرایندی و رفتاری (رویههای غلط اجرایی، عدم توانمندی بازیگران اجرایی، تخلف و فساد در فرآیندهای جذب) و چالشهای محتوایی (محدودیتهای زبانی، برنامههای آموزشی محدود و کم کیفیت، همکاریهای بینالمللی محدود) شناسایی شد. در ادامه راهکارهایی برای رفع هر یک از مسائل موجود و پیشنهادهای سیاستی برای بهرهگیری بهتر از ظرفیتهای مؤسسات جذب ارائه گردید.https://stpl.ristip.sharif.ir/article_23113_93d01d257d98f635187d531bd55064d7.pdfدانشگاه صنعتی شریف (پژوهشکده سیاستگذاری)
ناشر: پژوهشکده سیاستگذاری دانشگاه صنعتی شریفسیاست نامه علم و فناوری2476-722012420221222Determinants of emigration of professors, researchers and startup activists in Iranشناسایی عوامل مؤثر بر مهاجرت اساتید، پژوهشگران و فعالین استارتاپها در ایران461823133FAمیترا الساداتحسین پوررصدخانه مهاجرت ایرانفهیمهبهزادیرصدخانه مهاجرتJournal Article20221225The labour market for professional skilled personnel is becoming increasingly global, both in terms of the supply of and the demand for skilled labour. By identifying the factors affecting the migration of skilled workforce, governments can plan to reduce their desire to migrate. Thus, in this study, we have identified the factors that influence migration decision of professors, researchers and startup activists by using data collected through the questionnaire and logit model. The results of the study show that by controlling individual characteristics, professors and researchers migrate because of the social status and preferred lifestyle and startup activists migrate because of the accessing to the latest innovation and technology developments.مهاجرت نیروی کار ماهر از جمله اساتید دانشگاه، پژوهشگران و فعالین استارتاپها از اهمیت به سزایی برخوردار است، زیرا از طرفی اساتید و پژوهشگران وظیفهی پرورش نسل آیندهی نیروی کار و تحقیقات علمی را بر عهده دارند و از طرف دیگر با رشد روز افزون استارتاپها در کشور، بخش عظیمی از نیروی کار ماهر در این بخش فعال هستند که مهاجرت آنها میتواند کشور را با مشکلات متعددی روبه رو کند. با شناسایی عوامل اثرگذار بر مهاجرت اساتید، پژوهشگران و فعالین استارتاپها میتوان اقداماتی در جهت کاهش تمایل به مهاجرت آنها انجام داد. بدین منظور در این مطالعه با استفاده از دادههای جمعآوری شده از طریق پرسشنامه و با استفاده از تحلیل داده های مقطعی در قالب مدل لاجیت عوامل اثرگذار بر تصمیم به مهاجرت آنها را به صورت همزمان (برای عوامل اجتماعی که مشترک بوده است) و جداگانه (برای عوامل شغلی مربوط به هر گروه) شناسایی کردهایم. نتایج مطالعه نشان میدهد با کنترل ویژگیهای فردی، عوامل شان و منزلت اجتماعی و سبک زندگی مورد علاقه بر تصمیم به مهاجرت اساتید و پژوهشگران و دسترسی به آخرین تحولات نوآوری و فناوری بر مهاجرت فعالین استارتاپها اثرگذار است.https://stpl.ristip.sharif.ir/article_23133_402a5c91ffb68d114050bac852155b12.pdfدانشگاه صنعتی شریف (پژوهشکده سیاستگذاری)
ناشر: پژوهشکده سیاستگذاری دانشگاه صنعتی شریفسیاست نامه علم و فناوری2476-722012420221222The effect of internal and external factors on the return of Iranian migrants during 2014 to 2022بررسی اثر عوامل درونی و بیرونی بر بازگشت ایرانیان خارج از کشور طی سالهای ١٣٩٣ تا ١٤٠١624723131FAزهرهربیعیسیاستگذاری علم و فناوری، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه صنعتی شریف، تهران، ایرانملیکاسلیمانیخوکارشناسی ارشد پژوهش علوم اجتماعی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهرانJournal Article20221222Returnees can help reduce the negative effects of migration and develop the origin countries. This research investigates the effect of internal and external determinants on the return of Iranian migrants using mixed method. The analysis of the fluctuations of return frequency, return decision, and return drivers among Iranians during the years 2013 to 2020, indicate that "family" and "patriotism" are the most important internal factors influencing the return flow to the country. Meanwhile, the return flow of Iranians (including the voluntary return of Iranian professionals and assisted voluntary return and reintegration of Iranians) has undergone two significant turning points influenced by external determinants. Firstly, the return frequency increased in 2016 due to the nuclear agreement between Iran and G5, and the expectation of the removal of sanctions, which led to the improvement of the country's political and economic prospects. Second, during the Covid-19 pandemic in 2020, while the return frequency of Iranian professionals increased significantly due to dissatisfaction with the conditions in the host country, the assisted voluntary return of Iranian migrants indicate a downward trend.مهاجران بازگشتی میتوانند به کاهش اثرات منفی مهاجرت و توسعه جوامع مبدأ کمک کنند. این پژوهش با هدف بررسی اثر عوامل درونی و بیرونی بر بازگشت ایرانیان خارج از کشور به روش ترکیبی انجام شده است. مقایسه فراز و فرودهای شاخصهای بازگشت (نرخ بازگشت و نرخ تصمیم به بازگشت) و پیشرانهای بازگشت طی سالهای 1393 تا 1401 ، حاکی از آن هستند که همواره دو عامل درونی «خانواده» و «احساس میهنپرستی» مهمترین پیشرانهای اثرگذار بر جریان بازگشتی به کشور بودهاند؛ اما در اثر عوامل بیرونی دو نقطه عطف در سالهای مورد بررسی وجود داشته است. در سال 96-1395 نرخ بازگشت ایرانیان (بازگشت داوطلبانه متخصصان ایرانی و بازگشت داوطلبانه و ادغام مجدد حمایت شده مهاجران ایرانی)، همزمان با امضای توافقنامه هستهای و بهبود چشمانداز سیاسی و اقتصادی کشور در اثر امید به رفع تحریمها، به عنوان یک عامل جاذب قدرتمند در کشور مبدأ، افزایش یافته است. در سال 1400-1399 نیز نرخ بازگشت داوطلبانه متخصصان ایرانی به دلیل بروز پاندمی کرونا و افزایش نارضایتی از شرایط در کشور میزبان افزایش قابل توجهی یافته است، درحالیکه بازگشت داوطلبانه و ادغام مجدد حمایتشده مهاجران ایرانی نه تنها افزایش نیافته، بلکه روند نزولی نیز یافته است.https://stpl.ristip.sharif.ir/article_23131_f3ed1579c70d27abd243a9d57aa71d4b.pdfدانشگاه صنعتی شریف (پژوهشکده سیاستگذاری)
ناشر: پژوهشکده سیاستگذاری دانشگاه صنعتی شریفسیاست نامه علم و فناوری2476-722012420221222Climate Migration Dilemma; Migration as an Adaptation or Maladaptation Strategyدوراهی مهاجرتهای اقلیمی؛ تحلیلی بر رویکردهای سازگاری یا ناسازگاری در برابر اثرات تغییرات اقلیمی796323135FAرقیهصمدیپژوهشگر رصدخانه مهاجرت ایران، پژوهشکده سیاستگذاری دانشگاه صنعتی شریفJournal Article20221224The potential migration of millions of people due to adverse impacts of climate change is one of the most important issues for governments and policy makers. In this regard, there are various divergent views in the theoretical approach to climate- induced migration: Some scholars believe that migration indicates a failure to adapt to climate change. On the other hand, other scholars believe that migration can be used as a preventive strategy to deal with climate change. By using descriptive-analytical research method, in this study, we attempt to investigate various divergent views in climate migration theories by focusing on the maximalist and minimalist approaches. In addition, we present different climate adaptation strategies taken by policy makers in order to combat adverse consequence of climate changes in other countries. Finally, we analyze various evidences of climate- related movements in Iran and the policies and strategies has been taken by the government regarding to climate adaptation. In general, considering migration as an adaptation or maladaptation strategies creates many challenges for planners and policy makers, which can be controlled through precise strategies. In this regard, policy makers should apply strategies that strengthen the ability of actors to adapt to adverse impacts of climate change.مهاجرت بالقوه میلیونها نفر در اثر تغییرات اقلیمی در حال حاضر یکی از بحث برانگیزترین پیامدهای ناشی از تغییرات اقلیمی است و به طور فزایندهای به یک مسئله مهم برای دولتها و سیاست گذاران تبدیل شده است. در این راستا دیدگاههای مختلفی در خصوص مهاجرتهای ناشی از تغییرات اقلیمی مطرح میشود: عدهای از محققان بر این باورند که مهاجرت نشان دهنده شکست در سازگاری با محیط در حال تغییر است. در مقابل عدهای از محققان معتقدند که مهاجرت میتواند به عنوان یک استراتژی پیشگیرانه برای مقابله با تغییرات اقلیمی مطرح شود. در این پژوهش تلاش شده است تا با رویکرد توصیفی- تحلیلی و با استناد به نظریههای کثرت گرایی و اقلیت گرایی به بررسی دیدگاههای مختلف در زمینه مهاجرتهای اقلیمی و سازگاری و ناسازگاری در برابر تغییرات اقلیمی پرداخته شده و در همین ارتباط چارچوب مفهومی متناسب با این دیدگاهها ارائه شود. نتایج بررسیها نشان میدهد که در نظر گرفتن مهاجرت به عنوان یکی از اقدامات سازگاری و یا ناسازگاری جوامع، چالشهای زیادی را برای برنامهریزان و سیاستگذاران ایجاد میکند که بسیاری از این چالشها از طریق استراتژیهای دقیق قابل کنترل است. در این راستا، سیاستگذاران بایستی قوانین و مقرراتی را وضع کنند که توانایی بازیگران را برای سازگاری با تأثیرات تغییرات اقلیمی تقویت کنند.https://stpl.ristip.sharif.ir/article_23135_cc30deced7d76ceb7269f5e2f034c955.pdfدانشگاه صنعتی شریف (پژوهشکده سیاستگذاری)
ناشر: پژوهشکده سیاستگذاری دانشگاه صنعتی شریفسیاست نامه علم و فناوری2476-722012420221222Building Climate-Resilient Communities; Say No to Migrationتاب آوری جوامع در برابر اثرات رخدادهای اقلیمی؛ نه به مهاجرت988023134FAمریمعدالت مقدمرصدخانه مهاجرت ایرانJournal Article20221224Climate-related disasters triggered displacements of millions of people worldwide. In addition to displacement, the negative consequences of climate change have caused water scarcity, food insecurity, and many other issues such as conflict and political insecurity. Building resilient communities is a key adaptation strategy to combat the impacts of climate change and rely on adaptation policies. Thus, to better withstand the negative impacts of such shocks and recover quickly and strongly from them, countries adopt policies to reduce the vulnerability of individuals and societies. In this paper, the concepts, principles, and perspectives on climate resilience were presented with a descriptive-analytic approach. Then, the experience of various countries, including Iran, on climate resilience by applying indigenous knowledge and technologies to build climate resilience was analyzed. Examining the experiences of different countries shows that some countries have been able to make their societies resilient based on indigenous knowledge and available facilities, while others have been able to invest in education, citizen participation, and infrastructure enhancement. In addition, with the support of the government and private organizations, by applying technology such as early warning systems and artificial intelligence, and relying on self-organization and economic diversity many people have been able to make their living environment resilient and not migrate from their homes. The review shows that Iran's regional experiments on the climate resilience of societies have long been based on indigenous knowledge and that the use of modern technology is not widely used because of poor knowledge of people, high costs, and lack of easy access. Therefore, in order to make the various regions of Iran more resilient, to raise society's awareness of environmental hazards, strengthen infrastructure, integrate indigenous knowledge with technology, and provide resilience policies according to the characteristics of each region reinforce the applied knowledge aspect and experience needed with the technology.رخداد مخاطرات اقلیمی در مناطق مختلف جهان، همه ساله منجر به آسیبپذیری افراد زیادی در سراسر جهان میشود که بر امنیت آب و غذا و جان افراد اثر گذار است. در برخی موارد این امر منجر به جابهجایی و مهاجرت افراد در جست و جوی محیط امن برای زندگی میشود. از این رو برای کاهش آسیبپذیری جوامع و افراد، تابآوری به عنوان یکی از رویکردهای سازگاری در برابر مخاطرات محیطی و به منظور کاهش آسیبپذیری به کار گرفته میشود. در این مقاله با رویکرد توصیفی-تحلیلی به ارائهی مفاهیم، اصول و دیدگاهها در زمینه تابآوری اقلیمی پرداخته شده است. سپس تجربه کشورهای مختلف از جمله ایران در زمینه به کارگیری دانش بومی و فناوری در افزایش تابآوری اقلیمی مورد تحلیل و ارزیابی قرار گرفته است. بررسی تجارب کشورهای مختلف نشان میدهد که برخی کشورها با تکیه بر دانش بومی و امکانات در دسترس توانستهاند جوامع خود را تابآور کنند و برخی دیگر با سرمایهگذاری در بخش آموزش، مشارکت مدنی و تقویت زیر ساختها، تابآوری اقلیمی جوامع و افراد را تقویت کردهاند. همچنین افراد زیادی توانستهاند با حمایت دولت و سازمانهای خصوصی با به کار گیری فناوری سیستم هشدار زودهنگام، هوش مصنوعی، خودسازماندهی و تنوع اقتصادی محیط زندگی خود را در برابر مخاطرات محیطی تابآور کنند و در محل زندگی خود ماندگار شوند. بررسی تجارب ایران نشان میدهد از دیرباز تابآوری جوامع بر مبنای دانش بومی بوده است و به کارگیری فناوری مدرن به دلیل دانش پایین افراد، هزینه بالا و عدم دسترسی آسان کاربرد گستردهای ندارد. از اینرو برای تابآور کردن مناطق مختلف ایران افزایش آگاهی جامعه در مواجه با مخاطرات محیطی، تقویت زیرساختها، ادغام دانش بومی با فناوری و ارائه سیاستهای تابآوری با توجه به ویژگیهای هر منطقه به منظور تقویت جنبههای کاربردی دانش و تجربه در کنار فناوری ضروری است.https://stpl.ristip.sharif.ir/article_23134_5785aaf4a835b1691f7447035a48032c.pdfدانشگاه صنعتی شریف (پژوهشکده سیاستگذاری)
ناشر: پژوهشکده سیاستگذاری دانشگاه صنعتی شریفسیاست نامه علم و فناوری2476-722012420221222Policymaking framework and refugee rights in Iran, focusing on the refugee status determinationچارچوب سیاستگذاری و حقوق پناهندگان در ایران، با تأکید بر سیستم تعیین وضعیت پناهندگی1179923114FAسعیدهمختارزادهکارشناسی ارشد حقوق بین الملل، دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق بشر، دانشگاه فردریش-الکساندر، ارلانگن- نورنبرگ، ارلانگن، آلمانهانیهانصاریکارشناسی ارشد حقوق بین الملل، کارشناسی ارشد برنامه اروپایی مهاجرت و روابط میان فرهنگی، دانشگاه اولدنبورگ، آلمانJournal Article20220516The right to seek asylum is an inevitable right of every asylum seeker under international instruments, including the 1951 Convention relating to the Status of Refugees. This right includes the duty and responsibility of the receiving States to consider the request and determine the status of asylums. Since the Convention has not specified how this right should be granted and has made it an internal power of States, this matter is affected by States' policies. The UN High Commissioner for Refugees (UNHCR) has developed a Refugee System Determination (RSD) to identify the situation of these asylums. However, parties to the Convention are not legally binding to follow this system. As one of the most crucial host countries to asylum seekers, Iran has a council for determining the refugees' status, a census system, and a temporary residence permit (Amayesh card). Since the enjoyment of any assistance depends on individuals' legal and residential status, it is essential to assess the situation of more than half a million new arrivals right after the Taliban takeover. Based on relevant legal instruments, this study will evaluate the legal framework of refugee law in Iran through a qualitative research method based on a literature review and discuss the necessity of RSD policymaking. The findings suggest that the lack of adequate laws and accumulation of regulations in the executive bodies have complicated these migrants' current and future conditions. Moreover, not issuing an Amayesh card for newcomers and undocumented migrants is one of the most critical challenges of the current system. Evolution in this system determines the status of many migrants and decreases the additional burden due to the presence of undocumented migrants. This will also maximize the protection of refugees' and migrants' rights.حق درخواست پناهندگی، مطابق قوانین بینالمللی از جمله کنوانسیون ۱۹۵۱ مربوط به وضعیت پناهندگان از حقوق مسلم هر پناهجو است. این حق دربردارنده تکلیف و مسئولیت دولتهای پذیرنده نسبت به بررسی درخواست و تعیین وضعیت پناهجویان است. از آنجا که کنوانسیون چگونگی اعطای این حق را مشخص ننموده و آن را در زمرهی اختیارات ملی کشورها قرار داده؛ این امر تحت تأثیر سیاستهای دولتها قرار میگیرد. کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان، یک سیستم تعیین وضعیت پناهندگی (RSD) را برای شناسایی وضعیت این پناهجویان تدوین کرده است. با این حال، کشورهای عضو کنوانسیون الزام حقوقی به پیروی از این سیستم ندارند. ایران به عنوان یکی از مهمترین کشورهای میزبان پناهجویان، یک شورای تعیین وضعیت پناهندگی، سیستم سرشماری و نیز اجازه اقامت موقت (کارت آمایش) دارد. از آنجا که برخورداری از هر نوع خدمات، منوط بر مشخص بودن وضعیت حقوقی و اقامتی افراد است، بررسی وضعیت بیش از نیم میلیون نفر ورودی جدید پس از قدرتگیری طالبان، حائز اهمیت است. این پژوهش با روش کیفی و مبتنی بر تحقیق کتابخانهای، چارچوب حقوقی پناهندگی در ایران را بر اساس قوانین مربوطه بررسی کرده و ضرورت توجه به موضوع سیاستگذاری وضعیت پناهندگی را به بحث گذاشته است. یافتههای تحقیق نشان میدهد فقدان قوانین کارآمد و انباشت مقررات در نهادهای اجرایی، سبب پیچیدهتر شدن شرایط کنونی و آینده این مهاجران شده است. همچنین عدم صدور کارت آمایش برای افراد تازه وارد و بدون مدرک از مهمترین چالشهای سیستم فعلی است. تحول در این سیستم، به عنوان یکی از ارکان اساسی سیاستگذاری، نه تنها سبب تعیین تکلیف شمار زیاد مهاجران ورودی شده، بلکه از تحمیل بار اضافی ناشی از حضور افراد فاقد مدرک پیشگیری خواهد کرد. این امر همچنین موجبات رعایت حداکثری حقوق پناهندگان و مهاجران را فراهم میآورد.https://stpl.ristip.sharif.ir/article_23114_e4f75290c785d7b5e889f5eec5b3ee8b.pdf